Στη ζωή πολλές φορές τα πράγματα μας έρχονται από μόνα τους, την κατάλληλη στιγμή όταν οι ιδέες ωριμάσουν. Το σπιτικό φαγητό, το κρασί και τα αστεία που τα μοιράζεσαι με τους φίλους σου μετά τη δουλειά, είναι ένας τρόπος ζωής με τον οποίο μεγάλωσαν πολλές γενιές στην Ελλάδα. Στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στη βιοπάλη, οι άνθρωποι γίνονται σύντροφοι και οι ζωές κοινές.

Στο Μαντούκι, τη γειτονιά του λιμανιού της Κέρκυρας, οι κάτοικοι ήταν είτε ψαράδες είτε ναυτικοί είτε εργάτες του λιμανιού. Δούλευαν μαζί, γλεντούσαν μαζί, μοιράζονταν τις ανησυχίες και τις χαρές τους μεταξύ τους. Εκεί, γεννήθηκε η ιδέα πριν από πολλά χρόνια στο μυαλό και στην έμπνευση ενός Μαντουκιώτη, νέου και ανήσυχου, του Γιάννη Μπάρμπα.

Μια ταβέρνα στο κέντρο της πόλης με σπιτικό φαγητό με υλικά και συνταγές κερκυραϊκές και πολύ φρέσκο ψάρι. Μια ταβέρνα που θα αναδείκνυε την θαλασσινή φύση της Κέρκυρας. Έτσι ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1995 η “Πόρτα Ρεμούντα”, το εστιατόριο που συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά της παραδοσιακής, οικογενειακής ταβέρνας, ενός μοντέλου που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 50.

Η ονομασία οφείλεται στην πύλη εισόδου προς την περιτειχισμένη πόλη που υπήρχε στην περιοχή την εποχή της Ενετοκρατίας (Πύλη Ραϊμόνδα). Σήμερα ολόκληρη αυτή η γειτονιά ονομάζεται Πόρτα Ρεμούντα. Ήθελε ο Γιάννης Μπάρμπας το “μαγαζί” του να είναι πύλη, είσοδος στο διαφορετικό: ένα ταξίδι στην εποχή της αθωότητας. Πόρτα Ρεμούντα. Για τους Κερκυραίους όμως ήταν πάντα “η ταβέρνα του Μπάρμπα”.

Όλο το μενού βασίστηκε στις συνταγές της γιαγιάς Ευαγγελίας, της μητέρας του Γιάννη.

Μοσχάρι παστιτσάδα, κλασσικό χωρίς ουδεμία παραλλαγή από την παρασκευή μέχρι και το σερβίρισμα. Η κυρία Ευαγγελία κάθε πρωί και για πάρα πολλά πρωινά μαγείρευε μαζί με τον γιο της στην κουζίνα κι έδινε τις εντολές της μέχρι να μάθουν όλοι να εκτελούν τις συνταγές της κατά γράμμα.

Μπακαλιαράκια βασισμένα στη μαντουκιώτικη συνταγή. Τσιγαρέλι κερκυραϊκό ατόφιο, μπουρδέτο κερκυραϊκό όπως ακριβώς το έκαναν οι Μαντουκιώτες στα καΐκια. Το μπουρδέτο βλέπεις ήταν το φαγητό των ψαράδων, μαγείρευαν τα πετρόψαρα στα καΐκια με κόκκινο πιπέρι, λάδι και λίγο κρεμμύδι καυτερό, όσο αντέχει ο ουρανίσκος και το στομάχι. Στο πιπέρι του μπουρδέτου δεν υπάρχει μέτρο, οι Μαντουκιώτες όμως έβαζαν και μια κουταλιά του γλυκού πελτέ έτσι για την νοστιμιά.